![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
nibeljmies.
Eg elskaði unnustu mína,
ein fragd fyri eygað hon var:
Við høgum, bylgjandi barmi
og prúð, sum eitt fullriggað far.
Mín himmiríkspart gav eg glaður,
tá hana í favn eg tók,
men hvussu eg royndi, so fekk eg
ei hennara blóð í kók.
Í heitasta elskhugsleiki
hon geispaði móti mær, -
tó ongantíð hon bar seg undan,
eg altíð í sjálvdrátti var.
Og tó um hvørt neyt hon visti
nær tað hjá tarvi var,
og nær, ið hvør gás var troðað,
dagsstevnt, av hvørjum og hvar.
Eg royndi við øllum listum,
men altíð tað fyribarst mær,
eg hevði ein mjølsekk í favni, -
ei lívsbragd í henni var.
Nýgiftur, avsálaður var eg,
mót himni eg royndi flog;
eg brast við eitt bums í gólvið,
hon sprakk upp: Hoyr grindaboð!
So hendi tað, at hon stillað
til sóknarstýrislim var,
á, gævi tann gerð aldrin gjørd varð!
Tá mundi hon beint fyri mær:
Tí hann, ið ákoyrir er harður,
vit stóðu, eg hvarv úr verð, -
tá rópar ein sátans kvistur:
Hurrá, Guðrun innvald er!
Tá varð hon sum eldur í krúti,
ja, óð sum eitt villini djór,
hon rendi mær frá sær so opin
Í loftislemmin eg fór. -
Við ryggmein og meiðslaðum leggi
eg leingi brekaður var,
eitt ár fór áðrenn eg tordi,
at koma henni ov nær. -
Ein dagin kom fjandin í meg,
Hin elsta elskhugshátt
eg tók til sum Ádam og Eva,
á teirra brúdleypsnátt.
Hon stóð sum eitt lamb fram á borðið,
las í eini Strømbergsbók;
eg stardi í hennara nakka,
Og ferð móti himni tók.
Eg mist hevði vit og minni, -
tá hon í vindeyga sær
og rópar: Hygg veðrur Óla,
nú springur hann mínari ær!
Og so varð hon horvin, sum fanin,
ið hølunum á henni var,
at skriva í álmanakkan
nær heimaærin brundað varð.
Og aldrin í paradís kom eg, -
sum nevsligin lundi eg var, -
og aldrin í álmanakkan
kom elskhugsúrslit hjá mær.
Слушатели ржут. А чё ржут - непонятно. Ну а я в процессе поиска текста наскочил на russiskt kvæði "Volga, Volga" ( http://sangtekstir.com/volga-volga/ ), вот тут поржал. "Volga, Volga, móðir dýra, Volga, Ruslands breiða á ...". Прикольно было бы послушать, но не нашел. Фарерского в смысле исполнения, с русским без проблем, сам умею. В смысле "петь не умею, но спеть люблю". А этот стих, который бородач исполняет, ихний великий фарерский поэт Poul Frederik Joensen (он же просто и скромно Pól F.) сочинил, тут я нифига не понял даже по тексту, не говоря чтоб на слух. Чую, что чего-то антиклерикальное средней умеренности, но доказать не могу. Но фарерцы смеются, наверно взаправду весело, так что посмеюсь тоже за компанию.
upd. Да, кстати, песенка размером и мелодией смахивает на норвежскую Revolusjonens røst, только та зверски серьезная, а эта раздолбайская какая-то. Но тоже ничего так, доставляет.
Eg elskaði unnustu mína,
ein fragd fyri eygað hon var:
Við høgum, bylgjandi barmi
og prúð, sum eitt fullriggað far.
Mín himmiríkspart gav eg glaður,
tá hana í favn eg tók,
men hvussu eg royndi, so fekk eg
ei hennara blóð í kók.
Í heitasta elskhugsleiki
hon geispaði móti mær, -
tó ongantíð hon bar seg undan,
eg altíð í sjálvdrátti var.
Og tó um hvørt neyt hon visti
nær tað hjá tarvi var,
og nær, ið hvør gás var troðað,
dagsstevnt, av hvørjum og hvar.
Eg royndi við øllum listum,
men altíð tað fyribarst mær,
eg hevði ein mjølsekk í favni, -
ei lívsbragd í henni var.
Nýgiftur, avsálaður var eg,
mót himni eg royndi flog;
eg brast við eitt bums í gólvið,
hon sprakk upp: Hoyr grindaboð!
So hendi tað, at hon stillað
til sóknarstýrislim var,
á, gævi tann gerð aldrin gjørd varð!
Tá mundi hon beint fyri mær:
Tí hann, ið ákoyrir er harður,
vit stóðu, eg hvarv úr verð, -
tá rópar ein sátans kvistur:
Hurrá, Guðrun innvald er!
Tá varð hon sum eldur í krúti,
ja, óð sum eitt villini djór,
hon rendi mær frá sær so opin
Í loftislemmin eg fór. -
Við ryggmein og meiðslaðum leggi
eg leingi brekaður var,
eitt ár fór áðrenn eg tordi,
at koma henni ov nær. -
Ein dagin kom fjandin í meg,
Hin elsta elskhugshátt
eg tók til sum Ádam og Eva,
á teirra brúdleypsnátt.
Hon stóð sum eitt lamb fram á borðið,
las í eini Strømbergsbók;
eg stardi í hennara nakka,
Og ferð móti himni tók.
Eg mist hevði vit og minni, -
tá hon í vindeyga sær
og rópar: Hygg veðrur Óla,
nú springur hann mínari ær!
Og so varð hon horvin, sum fanin,
ið hølunum á henni var,
at skriva í álmanakkan
nær heimaærin brundað varð.
Og aldrin í paradís kom eg, -
sum nevsligin lundi eg var, -
og aldrin í álmanakkan
kom elskhugsúrslit hjá mær.
Слушатели ржут. А чё ржут - непонятно. Ну а я в процессе поиска текста наскочил на russiskt kvæði "Volga, Volga" ( http://sangtekstir.com/volga-volga/ ), вот тут поржал. "Volga, Volga, móðir dýra, Volga, Ruslands breiða á ...". Прикольно было бы послушать, но не нашел. Фарерского в смысле исполнения, с русским без проблем, сам умею. В смысле "петь не умею, но спеть люблю". А этот стих, который бородач исполняет, ихний великий фарерский поэт Poul Frederik Joensen (он же просто и скромно Pól F.) сочинил, тут я нифига не понял даже по тексту, не говоря чтоб на слух. Чую, что чего-то антиклерикальное средней умеренности, но доказать не могу. Но фарерцы смеются, наверно взаправду весело, так что посмеюсь тоже за компанию.
upd. Да, кстати, песенка размером и мелодией смахивает на норвежскую Revolusjonens røst, только та зверски серьезная, а эта раздолбайская какая-то. Но тоже ничего так, доставляет.
